شبکههای سازهای مرتفع، فضاهای بیرونیِ سایهدار را در زیر خود ایجاد میکنند، در حالیکه پوستههای بتن مسلح، پیشآمدگیهای عمیق و راهکارهای تهویه متقاطع، تابآوری اقلیمی را به بیانی معمارانه تبدیل میکنند. سیستم مدولار که از واحدهای مسکونی تا فضاهای عمومی و مسیرهای حرکتی امتداد مییابد، به بافت پیونددهنده پروژه بدل میشود—زبانی انعطافپذیر که توسعه را به چشمانداز و نور گره میزند. AVA نشان میدهد چگونه یک هوشمندی هندسی ساده میتواند به پیچیدگیهای فضایی غنی بینجامد و معماریای خلق کند که همزمان با محیط همنوا، از نظر فرمی منسجم و عمیقاً ریشهدار در مکان است.
AVA بهعنوان معماریای نظاممند شکل گرفته که از خطالرأس باریک میان دریاچه فلامینگو و اقیانوس اطلس شمالی تأثیر پذیرفته است. این پروژه بهجای تحمیل فرم بر زمین، از یک «DNA» مدولار هوشمند پدیدار میشود—چارچوبی زایشی از احجام مکعبی که قابلیت ترکیب و بازترکیب نامحدود دارند. این ژنوتیپ فضایی به هر اقامتگاه اجازه میدهد متناسب با توپوگرافی متغیر، کریدورهای دید و نیروهای محیطی، عقبنشینی کند، پیشآمدگی یابد یا فشرده شود و در نتیجه، مجموعهای ساحلی منسجم اما غیرتکراری شکل گیرد. هر ویلا با دقت جهتگیری شده تا افق دوگانه سایت را در آغوش بگیرد: طلوع خورشید بر فراز اقیانوس و غروب آن بر فراز دریاچه.
مدیر طراح : مازیار دولت آبادی
طراح ارشد : دنیز ابراهیمی آذر
تیم طراحی : رضا والی نژاد، مینا چابک
طراحی داخلی : دنیا یوسفی
ترسیمات : رضا والی نژاد، مینا چابک، ثنا علیدادی
ماکت : آریا رحیمی نژاد
مدیر طراح : مازیار دولت آبادی
طراح ارشد : دنیز ابراهیمی آذر
تیم طراحی : رضا والی نژاد، مینا چابک
طراحی داخلی : دنیا یوسفی
ترسیمات : رضا والی نژاد، مینا چابک، ثنا علیدادی
ماکت : آریا رحیمی نژاد
AVA بهعنوان معماریای نظاممند شکل گرفته که از خطالرأس باریک میان دریاچه فلامینگو و اقیانوس اطلس شمالی تأثیر پذیرفته است. این پروژه بهجای تحمیل فرم بر زمین، از یک «DNA» مدولار هوشمند پدیدار میشود—چارچوبی زایشی از احجام مکعبی که قابلیت ترکیب و بازترکیب نامحدود دارند. این ژنوتیپ فضایی به هر اقامتگاه اجازه میدهد متناسب با توپوگرافی متغیر، کریدورهای دید و نیروهای محیطی، عقبنشینی کند، پیشآمدگی یابد یا فشرده شود و در نتیجه، مجموعهای ساحلی منسجم اما غیرتکراری شکل گیرد. هر ویلا با دقت جهتگیری شده تا افق دوگانه سایت را در آغوش بگیرد: طلوع خورشید بر فراز اقیانوس و غروب آن بر فراز دریاچه.
شبکههای سازهای مرتفع، فضاهای بیرونیِ سایهدار را در زیر خود ایجاد میکنند، در حالیکه پوستههای بتن مسلح، پیشآمدگیهای عمیق و راهکارهای تهویه متقاطع، تابآوری اقلیمی را به بیانی معمارانه تبدیل میکنند. سیستم مدولار که از واحدهای مسکونی تا فضاهای عمومی و مسیرهای حرکتی امتداد مییابد، به بافت پیونددهنده پروژه بدل میشود—زبانی انعطافپذیر که توسعه را به چشمانداز و نور گره میزند. AVA نشان میدهد چگونه یک هوشمندی هندسی ساده میتواند به پیچیدگیهای فضایی غنی بینجامد و معماریای خلق کند که همزمان با محیط همنوا، از نظر فرمی منسجم و عمیقاً ریشهدار در مکان است.
